KANS/RSI: werk- en houdingsgerelateerde arm-, nek- en schouderklachten - oefentherapie, ergonomie en zelfmanagement

Deel A - Klinische evidence-synthese

A1 - Inleiding, reikwijdte en vraagstelling

Klachten aan arm, nek en/of schouder (KANS; internationaal Complaints of Arm, Neck and/or Shoulder, CANS) vormen een veelvoorkomend, vaak werk- en houdingsgerelateerd probleem, met name bij mensen die langdurig beeldschermwerk of monotone, repetitieve taken verrichten. De term KANS verving het oudere 'RSI' (Repetitive Strain Injury), omdat die term een oorzaak (repetitie) en een letsel (injury) suggereerde die lang niet altijd aantoonbaar zijn [1]. Het merendeel van de klachten is aspecifiek: er is pijn, vermoeidheid of functieverlies zonder een eenduidige, aanwijsbare pathologie. Deze synthese richt zich op die aspecifieke, werk- en houdingsgerelateerde KANS; specifieke diagnoses (carpaletunnelsyndroom, epicondylitis, tendinopathie) hebben elders in de serie een eigen behandelpad.

Voor de fysiotherapeut is KANS bij uitstek een aandoening waarin actieve behandeling en werkcontext samenkomen. De kernvraag is tweeledig: helpt oefentherapie, en zo ja welke vorm - en wat voegen ergonomische aanpassingen en een zelfmanagement- of biopsychosociale aanpak toe? Het bewijs op dit terrein is omvangrijk maar wisselend van kwaliteit, en juist daarom is een eerlijke gradering nodig: generieke oefening blijkt zwak onderbouwd, terwijl gerichte werkplek-krachttraining opvallend consistent effect laat zien [3,7,8].

De centrale vraag: welke beweeg-, ergonomische en zelfmanagementinterventies verminderen aantoonbaar pijn, functiebeperking en verzuim bij aspecifieke KANS, en met welke bewijszekerheid? Uitwerking in vijf vooraf vastgelegde PICO's. Deze synthese sluit de reeks IMEG/INEG/IREG 01-100 af.