Triggervinger

Deel A — Klinische evidence-synthese

1. Samenvatting en kernaanbevelingen

Triggervinger (tendovaginitis stenosans) is een veelvoorkomende aandoening waarbij het glijden van de flexorpees door de eerste annulaire (A1) pulley wordt belemmerd, met haken, klikken of 'op slot schieten' van de vinger en pijn ter hoogte van het metacarpofalangeale gewricht. Het beleid is getrapt. Een MCP-orthese en een corticosteroïd-injectie zijn gelijkwaardige eerste keuzes; de combinatie voegt niets toe boven een van beide. Een NSAID-injectie is geen gelijkwaardig alternatief voor een corticosteroïd-injectie. Chirurgische release van de A1-pulley is de meest duurzame optie bij falen of recidief, maar kent ernstiger complicaties; een echogeleide percutane release geeft een sneller herstel dan open chirurgie bij vergelijkbare succeskans.

Richtlijnverankering (zie sectie 28). Eén formele richtlijn dekt deze aandoening — de NHG-Standaard Hand- en polsklachten (M91), module Beleid bij triggervinger [R1] — plus de Europese HANDGUIDE-Delphiconsensus (35 experts, géén evidentiegraden) [R2]. Er bestaat GEEN gegradeerde CPG van JOSPT/APTA of AAOS/ASSH. De belangrijkste bevinding is een afwezigheid: het volledige NHG-beleid bestaat uit twee opties — een corticosteroïdinjectie in de peesschede (eerste keus 5 mg triamcinolonacetonide 10 mg/ml) of verwijzing voor operatie bij duidelijke functionele beperkingen, onvoldoende effect of een gefixeerde triggervinger. Fysiotherapie, oefentherapie en spalkbehandeling worden NERGENS genoemd, terwijl dezelfde standaard de spalk elders (carpaaltunnelsyndroom, De Quervain, handartrose) wél expliciet noemt. De HANDGUIDE-experts noemen orthesen daarentegen wél als geschikte optie, ook gecombineerd met injectie. Dit document benoemt die discrepantie expliciet in sectie 11.2 en formuleert de orthese-aanbeveling niet sterker dan de eigen bewijskracht toelaat. Methodologisch belangrijk: niet-noemen is géén gegradeerde aanbeveling tégen. [CONSENSUS]