TFCC-letsel van de pols (triangulaire fibrocartilage-complex)

Deel A — Klinische evidence-synthese

1. Samenvatting en kernaanbevelingen

Het triangulaire fibrocartilage-complex (TFCC) is de belangrijkste weke-delen-stabilisator van het distale radio-ulnaire gewricht (DRUJ) en een frequente oorzaak van ulnaire polspijn. Letsel is traumatisch (Palmer type 1) of degeneratief (type 2, bij ulnaire impactie). De behandeling volgt het type en de DRUJ-stabiliteit. Bij een stabiel of partieel letsel zonder DRUJ-instabiliteit is conservatieve immobilisatie de eerste keuze, waarbij boven-elleboog-immobilisatie betere resultaten geeft dan een korte-arm-spalk. Bij diagnostische twijfel is MR-artrografie accurater dan gewone MRI, met artroscopie als gouden standaard. Chirurgisch worden centrale (1A) letsels gedebrideerd en perifere/foveale (1B) letsels gerepareerd; de foveale reparatietechnieken (suture-anchor en transosseus) zijn gelijkwaardig. Bij een positieve ulnaire variantie met impactie herstelt een ulna-verkortingsosteotomie of wafer-resectie de belasting.

Richtlijnverankering (zie sectie 28) — of liever: het ontbreken daarvan. De richtlijn-first-sweep van 2026-07-15 leverde voor de BEHANDELING en REVALIDATIE van TFCC-letsel geen dedicated richtlijn op, bij geen enkele beroepsvereniging in Europa, Australië of Amerika; op die assen steunt dit document volledig op de primaire literatuur. Voor de BEELDVORMENDE DIAGNOSTIEK ligt dat anders: er bestaat wél een internationaal, interdisciplinair Delphi-consensusstatement (Cerezal et al., Eur Radiol 2023; 19 handchirurgen en 27 musculoskeletale radiologen, drie ronden) dat precies de vraag van PICO adresseert — MRI als methode van keuze bij TFCC-letsel, met MR- en CT-artrografie voorbehouden aan foveale (Palmer 1B) letsels [R4]. Dat statement is concordant met dit document en verandert geen tier: het is expertconsensus zonder evidentiegraad per uitspraak. Eerlijkheidsnoot: de eerste versie van deze alinea claimde categorisch 'geen enkele richtlijn' — onjuist, en zelf-weerleggend omdat dit document Cerezal 2023 al in sectie 8 en 11.2 citeerde; de onafhankelijke verificatiepass ving die fout. Twee nuances horen daarbij, en ze zijn belangrijker dan een kale afwezigheidsclaim. (a) De classificaties die dit document gebruikt, zijn geen consensus: de Palmer-classificatie (1989) is door één auteur voorgesteld op basis van eigen klinische ervaring [R1], en de behandelgerichte Atzei-verfijning met haar algoritme voor Palmer type IB komt van drie auteurs [R2]. Zij worden gebruikt omdat ze de gedeelde taal van het vakgebied zijn, niet omdat ze gevalideerd of geautoriseerd zijn (zie sectie 3 en 8). (b) Het ontbreken van consensus is zelf gedocumenteerd: een enquête onder 135 Australische geaccrediteerde handtherapeuten stelde vast dat 'no “gold standard” rehabilitation protocol currently exists', met een immobilisatieduur na foveale reparatie die uiteenliep van 'niet nodig' tot acht weken (meest genoemd: zes) [R3]. Dat is geen aanbeveling maar praktijkvariatie — en het betekent dat het nabehandelingsschema in dit document, ook in de patiëntversie, expliciet als operateur- en letselafhankelijk moet worden gepresenteerd. [CONSENSUS]